Η διάλυση της Εθνικής μας ομάδας

Τελείωσαν πριν από λίγες μέρες οι Πανευρωπαϊκοί αγώνες εθνικών ομάδων που έγιναν φέτος στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας μια γιορτή του αθλήματος και μία ευκαιρία να βρεθούν μαζί όλα τα κράτη της Ευρώπης για να αγωνιστούν αλλά και να αλλάξουν απόψεις και ιδέες για την ανάπτυξη του αθλήματος. Δυστυχώς όμως για ακόμα μια φορά αυτή η γιορτή έγινε χωρίς την παρουσία της Εθνικής μας ομάδας των ανδρών αλλά και των γυναικών. Πέρσι η γυναικεία ομάδα συμμετείχε έπειτα από δική της πρωτοβουλία και προσπάθεια με χρήματα τα οποία συγκέντρωσε έπειτα από την πώληση ημερολογίων, μια πραγματικά αξιέπαινη προσπάθεια των κοριτσιών μας, που είχαν ήδη προηγουμένως κατακτήσει δυο συνεχόμενες χρονιές την πρώτη θέση στους Βαλκανικούς αγώνες. Η Εθνική των ανδρών κατέκτησε και αυτή την πρώτη θέση στους Βαλκανικούς του 2010 στο Βελιγράδι και κέρδισε την αμέσως επόμενη χρονιά την άνοδο της στην Β’ κατηγορία της Ευρώπης, μια θέση δηλαδή μέσα στις είκοσι καλύτερες ομάδες της ηπείρου μας, στην τελευταία συμμετοχή της σε Πανευρωπαϊκούς καθώς έφτασε στον τελικό της κατηγορίας της προτού οδηγηθεί ουσιαστικά στην διάλυση της. Πως όμως φτάσαμε ως εδώ; Ποιοι ευθύνονται για την εγκατάλειψη και διάλυση μιας επιτυχημένης ομάδας όπως η Εθνική μας; Προτού απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να σας εξηγήσουμε τι σημαίνει η Εθνική ομάδα για όλους όσους έχουν συμμετάσχει σε αυτήν ως παίκτες και ως συνοδοί αλλά και πόσο σημαντική είναι αυτή η ομάδα για το Ελληνικό σκουός.

Η Εθνική ομάδα ανδρών συμμετείχε στους πρώτους Πανευρωπαϊκούς αγώνες του 1973 στο Εδιμβούργο της Σκωτίας και έκτοτε συμμετέχει ανελλιπώς σε αυτούς τους αγώνες με εξαίρεση τρεις φορές που δεν συμμετείχε. Υπάρχει δηλαδή μια ιστορία 40 χρόνων που συνοδεύεται από πάρα πολλές επιτυχημένες εμφανίσεις και διακρίσεις. Η καλύτερη θέση που έχουμε κατακτήσει ήταν η 11η αλλά ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία τηρουμένου των αναλογιών και του ανταγωνισμού της εποχής ήταν η κατάκτηση της 17ης θέσης στους Πανευρωπαϊκούς του 2000 από την dream team, ίσως την καλύτερη Εθνική όλων των εποχών που υπήρξε στη χώρα μας, που αποτελούνταν από τους Paul Gregory (Νο 11 στον κόσμο τότε), Fabian Καλαϊτζή, Πάνα Βασιλείου, Νίκο Μουστρούφη και Πέτρο Τζαμαλούκα. Φανταστείτε όλους αυτούς τους παίκτες 13 χρόνια νεότερους και σε μία μόνο ομάδα ! Όμως και οι παλαιότερες ομάδες ήταν πολύ επιτυχημένες με πολύ καλά πλασαρίσματα και με μεγάλες νίκες επί σημερινών μεγαθηρίων όπως η Γαλλία και η Ιταλία αλλά και ήττες που κρίθηκαν στις λεπτομέρειες όπως εναντίον της πρωταθλήτριας Ευρώπης Σουηδίας του Fredrik Johnson και της Φινλανδίας του Sami Elopuro Νο 7 στον κόσμο, Juha Ramulin Πρωταθλητή κόσμου εφήβων και Penti Pekkanen. Και οι πιο πρόσφατες ομάδες μας όμως συνέχισαν την επιτυχημένη παράδοση με πολύ καλά πλασαρίσματα σχεδόν στην μέση της τελικής κατάταξης κάθε χρονιάς κερδίζοντας και αφήνοντας πίσω τους πολυπληθέστερες χώρες από την Ελλάδα, με εκατοντάδες γήπεδα και με καλύτερη οργάνωση από εμάς καθώς πολλές από τις αντιπάλους μας που κερδίζαμε είχαν μαζί τους και προπονητές, μασέρ και άλλους φροντιστές.

Μέσα σε όλη αυτή την διαδρομή της Εθνικής μας στις προηγούμενες δεκαετίες ξεπήδησαν εκπληκτικοί παίκτες, παίκτες-θρύλοι που οδήγησαν την ομάδα μας σε όλες αυτές τις επιτυχίες. Μερικοί από αυτούς ήταν οι Στρατής Δημητριάδης ένας μοναδικός παίκτης που ακόμα χτυπάει τις μπαλιές του στο Holmes, ο Γιώργος Μπαρλέτης που εκτός από παίκτης μετέπειτα βοήθησε και σαν αρχηγός της ομάδας και ήταν ο άνθρωπος στον οποίο οφείλουμε την συνέχεια της ομάδας. Στα μετέπειτα χρόνια άλλος ένας χαρισματικός παίκτης ήταν ο Ελευθέριος Γαβαλάς, ένα μεγάλο ταλέντο και η ψυχή της ομάδας που συμπληρωνόταν τότε και από πολύ καλούς παίκτες όπως οι Νίκος Κουρεμένος, Παύλος Παυλίδης και Περικλής Νομικός. Στο τέλος αυτής της ομάδας εμφανίστηκαν και την συμπλήρωσαν και δύο παίκτες-θρύλοι ο Πάνα Βασιλείου που ήρθε από την Σουηδία και που στους Πανευρωπαϊκούς αγώνες του 1980 κέρδισε το βραβείο του fair play και του πιο ανερχόμενου παίκτη-έκπληξη των αγώνων, και ο Νίκος Μουστρούφης ένας αθλητής με όλη την σημασία της λέξης και ένας μαχητής που το ταλέντο του είμαστε τυχεροί να το βλέπουμε και τώρα σε μερικά από τα τουρνουά στην χώρα μας που εξακολουθεί να συμμετέχει ενώ τότε μόλις είχε τελειώσει τις σπουδές του στο Λονδίνο και είχε επιστρέψει στην Ελλάδα. Σίγουρα η ομάδα της εποχής εκείνης, με Γαβαλά-Βασιλείου-Μουστρούφη-Κουρεμένο-Νομικό-Παυλίδη ήταν πάρα πολύ επιτυχημένη και μας έφερε στην 11η θέση της Ευρώπης. Στην ομάδα έπαιξε για μερικά χρόνια και ο νεαρός τότε Omar Afifi, εξ Αιγύπτου, από τα μεγαλύτερα ταλέντα που έχουν περάσει από την ομάδα. Οι παλαιότεροι έφυγαν οι Βασιλείου και Μουστρούφης ως νεώτεροι έμειναν και το 1994 δύο χρόνια πριν τον ερχομό των ομογενών στην ομάδα κάνει την παρθενική του εμφάνιση στην Εθνική μας ένας ψιλόλιγνος νεαρός ο 19χρονος τότε Πέτρος Τζαμαλούκας ήδη τρίτος στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κερδίζοντας όλα τα στελέχη της προηγούμενης ομάδας και σαν Νο 3 πίσω από τους Βασιλείου & Μουστρούφη. Μαζί του και ο 17χρονος Πέτρος Γαβαλάς, υιός του Λευτέρη, αλλά και οι Πάνος Μπιάζος και Παναγιώτης Μαλάμης τρείς παίκτες οι οποίοι έπαιξαν μόνο για δύο χρόνια. Την παρθενική τους συμμετοχή με την φανέλα με το εθνόσημο έκαναν έπειτα δύο ομογενείς μας, ήδη τότε επαγγελματίες παίκτες, που εξέφρασαν την επιθυμία να αγωνιστούν για την Ελλάδα πρώτα ο Φαμπιάν Καλαϊτζής το 1996 και έπειτα ο Paul Gregory το 1997. Ο Paul Gregory τότε ήταν Νο 11 στον κόσμο, πρωταθλητής Αγγλίας και Ευρώπης με την Εθνική Αγγλίας, σίγουρα ο μεγαλύτερος παίκτης που έχει αγωνιστεί ποτέ με τα ελληνικά χρώματα και ο νεαρός Φαμπιάν Καλαϊτζής ήρθε από το Βέλγιο και σύντομα μπήκε στους πρώτους 80 στον κόσμο. Η ομάδα αυτή (Gregory-Καλαϊτζής-Βασιλείου-Μουστρούφης-Τζαμαλούκας) μεγαλούργησε για περίπου μια οχταετία, με λίγες μόνο αλλαγές στην συνέχεια καθώς αργότερα ο Πέτρος αναρριχήθηκε στο Νο 3 όταν κέρδισε τους δύο θρύλους. Μια ομάδα πολύ υπολογίσιμη από τους αντιπάλους της που έκανε όλη την Ευρώπη να μας δίνει συγχαρητήρια και πάντα να πλασάρετε μέσα στις πρώτες 20 της Ευρώπης. Στα νεώτερα χρόνια οι δύο βετεράνοι πλέον Βασιλείου και Μουστρούφης αποχώρησαν σιγά σιγά (και λέμε σιγά σιγά γιατί μερικές χρονιές που τους χρειάζονταν η ομάδα αυτοί έδιναν το παρόν σαν Νο 4 ή σαν αναπληρωματικοί), ο Paul Gregory έπαιξε τα πρώτα χρόνια και μετά την τελευταία δεκαετία ανέλαβαν να την καθοδηγήσουν οι έμπειροι πλέον και κολώνες της Εθνικής μας Φαμπιάν Καλαϊτζής και Πέτρος Τζαμαλούκας ενώ την ομάδα συμπλήρωσαν και οι νεώτεροι ελπιδοφόροι παίκτες όπως οι Ανδρέας Χιωτάκης, Κώστας Καργιώτης, Declan Christie και Γιώργος Βαφάκος. Αυτή η ομάδα συνέχισε την επιτυχημένη παράδοση των προηγούμενων ομάδων και πήγε ακόμα παραπέρα κατακτώντας το πρώτο τρόπαιο στην ιστορία της Ελλάδας, την πρώτη θέση στους Βαλκανικούς αγώνες του 2010 στο Βελιγράδι αλλά και πέτυχε την άνοδο της ομάδας στην Β’ κατηγορία της Ευρώπης.

Εκτός των παικτών υπήρχαν και άνθρωποι πίσω από την ομάδα που δούλευαν για αυτήν και εξασφάλιζαν από την ΕΦΟΑ τα χρήματα που χρειαζόντουσαν κάθε χρόνο για την αποστολή της Εθνική μας. Παλαιότερα σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε ως αρχηγός της ομάδας ο Κωνσταντίνος Βρανάς και έπειτα τον ρόλο αυτό τον ανέλαβε ο Γιώργος Μπαρλέτης που έκανε ότι ήταν δυνατόν κάθε φορά για να πάρουμε έγκαιρα τα χρήματα από την ομοσπονδία και αν αυτό δεν ήταν εφικτό τα έβαζε δανεικά από την τσέπη του. Ήταν ο άνθρωπος που κράτησε αυτή την αλυσίδα ζωντανή. Έπειτα βρήκε βοήθεια στο πρόσωπο του Μοχάμεντ Σαμανούντι που βοηθούσε και εκείνος με όλες του τις δυνάμεις ενώ ήρθε επίσης πολλές φορές και σαν αρχηγός της αποστολής όπως μία φορά και ο Νίκος Κουρεμένος. Ο Μοχάμεντ προσέφερε πολλά στην ομάδα με το αστείρευτο πάθος του και ήταν πάντα δίπλα στους παίκτες της ομάδας να τους ενθαρρύνει και να τους συμβουλεύει. Ακόμα υπήρχαν και αρκετοί που ακολούθησαν την αποστολή ως διαιτητές (η κάθε ομάδα υποχρεούνταν να στείλει έναν τουλάχιστον διαιτητή) και με αυτόν τον τρόπο αποκτήσαμε εκπαιδευμένους και πιστοποιημένους διαιτητές για τα δικά μας τουρνουά. Μερικοί από αυτούς ήταν οι Μιλτιάδης Μενεξελής, Ορέστης Παναγιωτόπουλος, Μάρκος Πασαλιάδης, Παύλος Παυλίδης και πολλοί άλλοι. Κάποιες φορές σαν διαιτητής συμμετείχε κάποιος νεαρός παίκτης μας που περίσσευε από την ομάδα προκειμένου να αποκτήσει εμπειρίες και να αγωνιστεί με την Εθνική αργότερα.

Όλα τα παραπάνω τα γράφουμε για να καταλάβουν όλοι ότι αυτή η ομάδα έχει μια παράδοση σε αυτούς τους αγώνες και μια συνέχεια. Υπήρχε μια αλυσίδα που όλοι αυτοί η άνθρωποι έκαναν ότι ήταν δυνατόν για να μην σπάσει. Θυσίαζαν τον προσωπικό τους χρόνο, άφηναν τις οικογένειες τους το Πάσχα (γιατί συνήθως τότε είναι πάντα οι αγώνες αυτοί) αγωνιζόντουσαν με δική τους ευθύνη και χωρίς καμία ασφάλιση, ρίσκαραν τραυματισμούς με μοναδικό στόχο να κρατήσουν την σημαία της πατρίδας μας ψηλά. Μερικές φορές οι ίδιοι οι παίκτες πλήρωσαν από την τσέπη τους για να συμμετάσχουν στους Πανευρωπαϊκούς ! Το πιο σημαντικό όμως από όλα ήταν ότι αν δεν υπήρχε το όραμα της συμμετοχής στην Εθνική για τους νεώτερους παίκτες αυτοί σίγουρα δεν θα ασχολιόντουσαν με το άθλημα πιο σοβαρά με στόχο να μπουν στην ομάδα και να παίξουν στους Πανευρωπαϊκούς και με όνειρο να αγωνιστούν με το εθνόσημο στο στήθος ενώ και οι Βασιλείου, Gregory και Καλαϊτζής δεν θα ερχόντουσαν ποτέ στην χώρα μας καθώς η αρχική προσέγγιση ήταν για να αγωνιστούν στην Εθνική! Αν εξαιρέσουμε τα τρία τελευταία χρόνια πιο παλιά δεν υπήρχαν πολλά τουρνουά στην χώρα μας, υπήρχε μόνο το Πανελλήνιο και δυο-τρία ακόμα τουρνουά και πολλοί από τους αθλητές που διακρίνονται τώρα θα είχαν εγκαταλείψει το άθλημα αν δεν υπήρχε το όνειρο της συμμετοχής στους Πανευρωπαϊκούς με την Εθνική χάνοντας το ενδιαφέρον τους λόγω της απουσίας κινήτρου. Μέσα σε όλη αυτή την διαδρομή είχαμε ευχάριστες αλλά και δυσάρεστες στιγμές όπως ο τραυματισμός δηλαδή η δεύτερη ρήξη στον αχίλλειο τένοντα του Νίκου Μουστρούφη στο Άμστερνταμ στο ματς-μπολ υπέρ της ομάδας μας εναντίον της Αυστρίας. Εκτός των Πανευρωπαϊκών είναι κρίμα ότι αυτή η ομάδα συμμετείχε μόνο σε ένα Παγκόσμιο, αυτό στο Κάιρο το 1995, και όχι σε περισσότερα Παγκόσμια που είχαμε μεγάλες ελπίδες διάκρισης λόγω του ότι η ομάδες στο Παγκόσμιο είναι των τριών παικτών αντί των τεσσάρων και που εκεί υπερτερούσαμε.

Πώς φτάσαμε όμως ως εδώ ; Ποιοί φταίνε για την διάλυση της Εθνικής ; Έπειτα από τις μειώσεις των επιχορηγήσεων στις ομοσπονδίες η ΕΦΟΑ, η ομοσπονδία δηλαδή του αθλήματος μας, τα τελευταία δύο χρόνια σταμάτησε να χρηματοδοτεί και την αποστολή της Εθνικής, τη μοναδική δραστηριότητα του σκουός που εξακολουθούσε να χρηματοδοτεί μέχρι τότε. Μάλιστα σταμάτησε να πληρώνει και την συνδρομή της στην Ευρωπαϊκή και Παγκόσμια ομοσπονδία, πράγμα που έκανε ανελλιπώς για δεκαετίες όπως ήταν και υποχρέωση της. Και αυτή η πληρωμή τα τελευταία δύο χρόνια πέρασε να πληρωθεί από όλους εμάς με ένα μέρος από το ποσό συμμετοχής στο Πανελλήνιο του 2011 και 2012 να πηγαίνει εκεί. Για την μετακύλυση της πληρωμής των δύο αυτών συνδρομών στους παίκτες φταίνε αποκλειστικά οι άνθρωποι που όλα αυτά τα χρόνια είχαν αναλάβει την επικοινωνία μας με την ΕΦΟΑ οι οποίοι δεν συνέχισαν να πιέζουν την ομοσπονδία για την πληρωμή αυτού του ποσού όπως ακριβώς έκαναν για πάρα πολλά χρόνια. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι φταίνε σε ένα ποσοστό και για την διάλυση της Εθνικής μας και την μη αποστολή της στους Πανευρωπαϊκούς τα τελευταία δύο χρόνια γιατί δεν εξακολούθησαν να πιέζουν την ΕΦΟΑ και τον πρόεδρο της για την εξασφάλιση των χρημάτων που απαιτούνταν για την αποστολή όπως επίσης φταίνε και για την μη υποστήριξη της ομάδας. Αυτοί οι άνθρωποι για πάρα πολλά χρόνια έκαναν αυτή την δουλειά με σχετική επιτυχία, τους ευχαριστούμε αλλά που τώρα μεγάλωσαν, κουράστηκαν και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε με πια λογική υπάρχουν χρήματα για να συνεχίζουν να φεύγουν κανονικά με έξοδα της ΕΦΟΑ όλες οι αποστολές του τένις για τις υποχρεώσεις τους, ακόμα και οι Εθνικές junior κάτω των 14,16 & 18, αλλά όχι οι Εθνικές ομάδες ανδρών και γυναικών του σκουός !

Τα γράψαμε όσο πιο αναλυτικά μπορούσαμε για να μπορέσετε να καταλάβετε τι συμβαίνει όλοι εσείς που ασχολείστε ερασιτεχνικά με το σκουός και είσαστε σχετικά ουδέτεροι και αμέτοχοι σε όλα αυτά. ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΑΜΕΤΟΧΟΙ. Θέλουμε από εσάς από εδώ και πέρα και εφόσον τώρα ξέρετε την αλήθεια να βοηθήσετε και να πιέσετε με τον τρόπο σας να ξαναμπεί το σκουός στην σωστή τροχιά. ΕΧΕΤΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ. Να υποστηρίξετε αυτή την ομάδα που τόσες επιτυχίες έχει φέρει στην μικρή μας σκουοσιστικά χώρα με στόχο την συμμετοχή μας από του χρόνου και για κάθε χρόνο σε αυτή την γιορτή των Πανευρωπαϊκών και των Βαλκανικών αγώνων, στην προσπάθεια για άνοδο ξανά στην Β’ κατηγορία και ακόμα πιο ψηλά. Και γιατί όχι, να ακολουθήσετε αν επιθυμείτε την αποστολή και να ζήσετε μια αξέχαστη εμπειρία ! Ελπίζουμε τώρα που ξέρετε να εκλέξετε τους κατάλληλους ανθρώπους στις ερχόμενες εκλογές της ΠΕΦΤ…

Το να είσαι μέλος της Εθνικής να ανεβαίνεις κατηγορία με πολύ ιδρώτα και προσπάθεια μέσα στο γήπεδο αλλά να πέφτεις την αμέσως επόμενη χρονιά γιατί δεν πήγες να αγωνιστείς με υπαιτιότητα των παραγόντων της χώρας σου είναι κάτι που δύσκολα χωνεύεται ! Όπως δύσκολα μπορεί να καταλάβει κανείς γιατί έπειτα από την κατάκτηση της πρώτης θέσης στους Βαλκανικούς του 2010, το πρώτο κύπελλο της ιστορίας μας και μια τρομερή επιτυχία για την χώρα μας, στους επόμενους Βαλκανικούς του 2011 δεν στάλθηκε η ομάδα μας για να υπερασπιστεί τον τίτλο της άλλα ούτε ταξίδεψε επίσης και το 2012 !

ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΣΑΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΠΑΡΩΝ ΣΤΟΥΣ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥΣ 2014 ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ 2013.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

διαβάστε εδώ την απάντηση που μας στάλθηκε